m e 3 6 0 º

คิดสาระพัด สาระเพ ว่าจะไปเที่ยวที่ไหนดี เอาแบบเที่ยวสั้น ๆ วันเดียวสุข ระยะทางไม่ไกลมาก ไม่ต้องขับรถกับเมื่อย หาข้อมูลตั้งแต่ อยุธยา ปทุมธานี สมุทรสงคราม สระบุรี จนไปถึงกาญจนบุรี .. สุดท้ายมาจบที่กรุงเทพ ซะอย่างนั้น

ครั้งก่อน … (อุตส่าห์กดไปหา archive ของตัวเอง แต่ไม่เจอ) .. เที่ยวเล่นในกรุงเทพเนี่ยแหละ คิดว่าคงจะนานพอสมควรแล้ว ถึงแม้ว่าครั้งนั้นจะเดินเยอะ ไปหลายที่ แต่ก็ดูเหมือนว่า สถานที่ท่องเที่ยวในกรุงเทพยังมีอีกเยอะที่ยังไม่ได้ไป .. วันนี้ก็เลยเป็นวันเที่ยวกรุงเทพ ซะอีกวัน :)

พอ ผู้ร่วมเดินทาง ท่ามกลางอากาศร้อนมาถึงก็ออกไป พิพิธภัณฑ์กายวิภาค ศิริราช เป็นเป้าหมายแรกที่จะไป .. จำได้ตั้งแต่เด็กว่า ไม่เคยมา รพ.ศิริราช สักครั้ง มีแต่เคยนั่งรถผ่าน ๆ แต่ยังไม่เคยเข้ามา พอวันนี้เดินเข้ามาในศิริราช ก็รู้สึกว่า อ่อ .. นี่เองศิริราช :) แล้วก็เดินไปหาตึก กายวิภาค ..

พิพิธภัณฑ์กายวิภาค อยู่ชั้น 3 ตึกกายวิภาค รพ.ศิริราช .. ไม่เสียค่าเข้าชม แต่ต้องฝากกระเป๋าก่อนขึ้นไปชม

ขึ้นบันไดมาถึงชั้น 3 ปุ๊บ เจอแบบทดสอบความกลัวก่อนอันดับแรกเลย เป็นร่างของผู้หญิงโดนตัดขวาง ความหนาประมาณ 2 นิ้ว โชว์อวัยวะภายใน ตับไต ไส้พุง ม้าม ปอด ลำไส้ .. ผู้ร่วมเดินทาง ก็เป็นห่วงกลัวว่าเราเห็นแล้วจะช็อคซะก่อน เลยชะโงกหน้ามาถามว่า ไหวมั้ย .. เราก็ตอบไปว่าไหวดิ ไม่ไหวได้ไง มาถึงนี่ .. ไอ้เราก็ใจดีสู้เสื้อเข้าไป จริง ๆ แล้วมันกึ่ง ๆ กลัวครึ่งนึง อยากดูอยากรู้ อีกครึ่งนึง

ผ่านตรงนั้นมา เจอห้องแรก เป็นห้องกระดูกและข้อ .. มีแผ่นอธิบายติดข้างฝาไว้หนึ่งอัน อธิบายว่ากระดูกแต่ละส่วนมีหน้าที่อะไร โดยส่วนใหญ่แล้วเน้นไปที่กระดูกขา ซึ่งกระดูกที่เป็นโครงสร้างหลักของร่างกาย จะเป็นกระดูกชิ้นยาว .. หลังจากอ่านป้ายอธิบายหน้าที่ของกระดูกเสร็จ ก็เดินดูรอบ ๆ ในส่วนนี้จริง ๆ แล้วเราไม่กลัวนะ เพราะเป็นส่วนที่มีแต่กระดูกจริง ๆ มีตั้งแต่ กระดูกข้อมือ ข้อนิ้ว โพรงอากาศของจมูกที่ต่อเนื่องไปถึงกะโหลก กระดูกของอาจารย์ใหญ่ทั้งร่าง .. เสียอยู่ก็แต่ว่าชิ้นส่วนต่าง ๆ ภายในตู้ที่ให้ดู ไม่มีคำอธิบายภาษาง่าย ๆ ให้เข้าใจได้ จะมีก็แต่ภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นศัพท์ทางการแพทย์ทั้งนั้นเลย ก็เลยไม่รู้ว่า กระดูกชิ้นเล็กชิ้นน้อยเป็นกระดูกมาจากส่วนไหน ..

ตอนดูห้องกระดูก ระดับความกลัวอยู่ที่ 1/10 คือไม่ได้กลัว แต่ด้วยความที่อากาศร้อนมาก ต่อให้มีพัดลมพัดนิดหน่อยก็ตาม มันเลยทำให้รู้สึกวังเวงนิด ๆ

ห้องสุดท้ายเป็นห้องใหญ่ รวมทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นกายวิภาคเอาไว้หมด .. แค่เดินก้าวเท้าผ่านธรณีประตูไป ความกลัวก็พุ่งมาที่ 5/10 ทันที คือมองเข้าไปก็จะเห็นเด็กดอง อวัยวะดอง เราเลยบอก ผู้ร่วมเดินทาง ว่า ขอไปแบบเบา ๆ แล้วค่อย ๆ เพิ่ม level ละกันนะ ก็เลยเริ่มเดินจากซ้ายมือ .. เป็นพวกระบบหู และกระดูกในหู อันนี้เราดูไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ เพราะ model จำลองแต่ละอันมันไม่เหมือนกัน แต่ก็พอจะรู้ว่ากระดูกในหูมนุษย์จะมีหลัก ๆ 3 อัน คือ ค้อน โกลน ทั่ง ..

ถัดมาอีกนิดเป็น ระบบเส้นเลือดแดงในร่างกายมนุษย์ .. เป็นพล่องพลาสติกที่ดอง เส้นเลือดแดง (ที่ย้อมสีแล้ว) ของทารก .. ดูถึงตรงนี้ เราทึ่งมาก ๆ ว่าคนที่ผ่า จะเป็นอาจารย์หรือนศพ.ก็ตาม เก่งมาก ๆ คือเค้าเลาะหนังและกระดูกออกหมด เหลือแต่เส้นเลือดแดงจริง ๆ มีทั้งเส้นเลือดแดงใหญ่ จนถึงย่อยเล็กมาก ๆ เหมือนรากฝอยของต้นไม้ .. มองเลยลงมาอีกชั้น เป็นหลอดเลือดแดงใหญ่ที่ออกจากหัวใจ .. พอเห็นปุ๊บ นึกถึงคำที่หมอพรทิพย์พูดเอาไว้เลยว่า สาเหตุที่ไม่ทานเครื่องใน เพราะเห็นอวัยวะต่าง ๆ จากการผ่าศพ

ถัดมาอีกหน่อยก็เป็น ระบบสมอง การพัฒนาการของสมอง .. สุดปลายห้อง เป็นเด็กดอง รายละเอียดลองอ่านต่อที่ E-LIB ได้เลยค่ะ

ดูไปเรื่อย ๆ ความกลัวค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเหมือนกัน แต่เหมือนกับว่าไม่รู้ตัวว่ากลัว มีพัดลมพัดทั่ว ๆ ห้อง แต่รู้สึกหายใจไม่ออก หายใจไม่ได้ อยากจะนั่งพักท่าเดียว .. ตัวเราเองรู้สึกว่าไม่ได้กลัว ไม่ได้สยองอะไร แต่ผู้ร่วมทางบอกว่าอาการออกแล้ว แบบนี้เหมือนเราจะรู้สึกไม่ปลอดภัย แต่ก็ไม่ถึงกับว่ากลัวหัวหด ..

จนพอมาถึง สุดมุมห้อง ที่เป็นร่างกายของมนุษย์ทั้งหญิงและชาย ฝ่าออกให้เห็นทุกส่วน ตั้งแต่หัวจนถึงปลายเท้า แถมตรงผมยังมีเส้นผมติดอยู่ด้วย เท่านั้นแหละ หัวหด ท่าจะอาเจียนอย่างเดียว เลยเลี่ยงไม่ดูมันซะ แล้วก็ไปดูอย่างอื่นแทน

ที่ทำให้อะเมซซิ่ง อีกอันนึงคือ การเจริญเติบโตของ embrio